تغییر آب و هوا در کل جهان، کمبود آب را تحت تأثیر قرار داده و همراه با کاهش متوسط سالانه عرضه کل آب، این کمبود تشدید میشود. مهمترین مسئله در مدیریت منابع آب، برقراری تعادل بین عرضه و تقاضای اقتصادی آب میباشد. فاصله بین عرضه و تقاضای آب خصوصاً در دهههای اخیر به سبب کمیابی منابع آب و ناتوانی بشر در تولید آب، به شدت افزایش یافته است. روشهای تخصیص آب به تنظیمات فیزیکی، اجتماعی،سازمانی و سیاسی حساس هستند و لازم است مکانیزمهای تخصیص بر مبنای آن طراحی شود. با تشکیل بازار و وجود سیستم حقوق مالکیت خصوصی با قابلیت انتقال منابع آبی، ضریب اطمینان دسترسی به آب برای کشاورزان افزایش و ریسک کاهش یافته و مدیریت و تخصیص بهینه آب تأمین میگردد. به دنبال مصوبه شورای عالی آب در مورد ضرورت ایجاد بازارهای آب در کشور، مدیران بخش آب، تأکید ویژهای بر اهمیت وجود نگاهی اقتصادی در زمینه تخصیص و توزیع آب و راهاندازی بازارهای آب دارند. بنابراین برای شکلگیری و توسعه بازارهای آب، داشتن اطلاعات کامل و جامع در مورد تمام ابعاد بازار آب ضروری است. از آنجا که در ایران تجربیات کمتری در برقراری بازار آب وجود دارد، در این مقاله تلاش شده تا با بررسی ساختار بازار آب کشورهای استرالیا، ایالات متحده، شیلی، چین، آفریقای جنوبی و ایران به بررسی عوامل مؤثر بر موفقیت و یا عدم موفقیت این رویکرد پرداخته شود.
